Geregeld vragen gemeenten of groenvoorzieners bij boomkwekers om bepaalde cultivars die ze kennen, terwijl er al lang beter groeiende, gezondere en minder problematische alternatieven op de markt zijn. Er wordt bijvoorbeeld nog steeds om de nogal ziekelijke Malus ’Liset’ gevraagd, terwijl Malus ’Rudolph’ een veel beter en gezonder alternatief is.
Kwekers zitten niet stil en ontwikkelen steeds betere planten die minder vatbaar zijn voor ziektes. Dat komt enerzijds doordat kwekers minder gewasbeschermingsmiddelen mogen en willen gebruiken. Anderzijds presteren bomen die van zichzelf gezonder zijn, ook beter op hun uiteindelijke standplaats waar ze meestal helemaal niet meer bespoten worden.
Beheerders die zich verdiepen in het nieuwe verbeterde sortiment kunnen voor gemeenten veel opleveren. Met de juiste keuze heb je minder inboet, minder ziektes en in veel gevallen een mooiere plant. Toch lijken veel groenbeheerders en ontwerpers vast te houden aan het sortiment dat ze ooit tijdens hun opleiding geleerd hebben. Ook al hebben ze die 20 of 30 jaar geleden afgerond. Kwekers blijven vervolgens het oude sortiment opkweken, omdat daar nu eenmaal vraag naar is.
Goede kwekers geven ook wel aan dat er betere alternatieven zijn voor het gevraagde, maar zeker als er nog een derde partij tussen zit, in de vorm van een groenvoorziener, is het vaak niet meer mogelijk om als kweker advies te geven. Dan moet de opdracht gewoon uitgevoerd worden.
Natuurlijk wil ik de goeden niet te na spreken, er zijn ook vakmensen die wel op de hoogte blijven van de ontwikkelingen. Het is bovendien ook niet eenvoudig om betrouwbare objectieve informatie te vinden.
Via de onderzoeken van PPO, zoals het gebruikswaardeonderzoek straat- en laanbomen (www.straatboom.nl), is wel aan kennis te komen, maar de meeste informatie krijgen inkopers toch van kwekers. Vaak werken gemeenten ook maar met een beperkt aantal kwekers, waardoor ze lang niet over alle informatie beschikken. Kwekers zijn bovendien verdeeld en blijkbaar niet in staat om de kennis van sortiment te bundelen en uit te dragen aan de afnemers.
Kwekers zitten niet stil en ontwikkelen steeds betere planten die minder vatbaar zijn voor ziektes. Dat komt enerzijds doordat kwekers minder gewasbeschermingsmiddelen mogen en willen gebruiken. Anderzijds presteren bomen die van zichzelf gezonder zijn, ook beter op hun uiteindelijke standplaats waar ze meestal helemaal niet meer bespoten worden.
Beheerders die zich verdiepen in het nieuwe verbeterde sortiment kunnen voor gemeenten veel opleveren. Met de juiste keuze heb je minder inboet, minder ziektes en in veel gevallen een mooiere plant. Toch lijken veel groenbeheerders en ontwerpers vast te houden aan het sortiment dat ze ooit tijdens hun opleiding geleerd hebben. Ook al hebben ze die 20 of 30 jaar geleden afgerond. Kwekers blijven vervolgens het oude sortiment opkweken, omdat daar nu eenmaal vraag naar is.
Goede kwekers geven ook wel aan dat er betere alternatieven zijn voor het gevraagde, maar zeker als er nog een derde partij tussen zit, in de vorm van een groenvoorziener, is het vaak niet meer mogelijk om als kweker advies te geven. Dan moet de opdracht gewoon uitgevoerd worden.
Natuurlijk wil ik de goeden niet te na spreken, er zijn ook vakmensen die wel op de hoogte blijven van de ontwikkelingen. Het is bovendien ook niet eenvoudig om betrouwbare objectieve informatie te vinden.
Via de onderzoeken van PPO, zoals het gebruikswaardeonderzoek straat- en laanbomen (www.straatboom.nl), is wel aan kennis te komen, maar de meeste informatie krijgen inkopers toch van kwekers. Vaak werken gemeenten ook maar met een beperkt aantal kwekers, waardoor ze lang niet over alle informatie beschikken. Kwekers zijn bovendien verdeeld en blijkbaar niet in staat om de kennis van sortiment te bundelen en uit te dragen aan de afnemers.
